زمانی که به عنوان یک شهروند در خیابان‌های شهر بندرعباس قدم می زدم، به فکر فرو رفتم که وقتی کشور ما از نظر داشتن جاذبه های طبیعی زیبا، هفتمین کشور دنیاست، چرا آنقدر در جذب گردشگر ضعیف عمل می‌کند؟ همین امر باعث شد که به دنبال طرح هایی بروم که چگونه کشورهایی که حتی جاذبه های طبیعی ندارند، توانسته‌اند، صنعت توریسم را به خوبی گسترش داده و حتی به اقتصاد اول کشورشان بدل کنند و همین امر ضرورت آنالیز طرح‌های ساده گردشگری که با استفاده از آن‌ها هم می توان به توسعه‌ی گردشگری که یکی از اهداف سند چشم انداز ایران در سال ۱۴۰۴ است، پرداخت و هم به سراسر کشور جلوه زیبا می‌دهد.