شکل واگذاری اراضی دولتی در بافت فرسوده، با بهره‌گیری از «تاکتیک جدید در نحوه جذب سرمایه‌گذار ساختمانی» تغییر کرد. در مدل اصلاحی،‌ دولت بدون لحاظ «منافع درآمدی ناشی از نگاه تجاری به زمین‌های تحت مالکیت خود»، اولویت را بر «پوشش هزینه‌های بخش خصوصی برای فقرزدایی از مناطق کلنگی» قرار داده است تا از این اراضی به‌عنوان «اهرم اقتصادی هدایت توسعه‌گرها به بافت فرسوده» استفاده شود. با این تاکتیک، عایدی املاک دولتی (آپارتمان‌های نوساز)، در قالب واحدهای پشتیبان نوسازی‌های محله‌ای، در اختیار «توسعه‌‌گر»ها برای تامین محل سکونت موقتی مالکان املاک کلنگی، قرار می‌گیرد.