نکاتی پیرامون پیش نویس اخیر ماده ۳۳ نظام مهندسی ساختمان

*سازه نیوز - نوذر محمدی کرتلایی : یکی دور روز پیش مطلبی در فضای مجازی توجهم را جلب کرد وآن مقایسه یک شهر چین به نام شنژن از سال ۱۹۸۵ تا ۲۰۲۵ است.یک قریه دور افتاده ماهیگیری که به علت همجواری ومرز دریایی با هنگ‌کنگ مبدا فرار چینی های بجان آمده از بهشت سوسیالیستی  به هنگ کنگ بود.
چینی ها خوش شانس بودند که از موهبت رهبری درآن مقطع بنام‌دنگ شیائو پینگ‌برخوردارشدند که با شجاعت ،سایر همفکرانش در پلیت بوروی حزب کمونیست را متقاعد کرد  تا اجازه دهند تجربه اقتصاد باز وآزاد هنگ کنگ در شنژن  هم جاری شود...
این تصمیم همانا پیدایش چین امروزی همانا..امروز بنا بر آمارها، تولید ناخالص شنرن ۱۸ میلیون نفره  بالغ بر ۵۵۰ میلیارد دلار است.وهمه این حوادث وپیشرفت خیره کننده تنها در ۴۰ سال اتفاق افتاده...

با عنوانی که برای این نوشته انتخاب کردم لابد می پرسید توسعه وپیشرفت شنژن وچین چه ربطی به پیش نویس ماده ۳۳ دارد!؟از عمر تبدیل شتژن از یک روستای ماهیگیری به ابر شهری با gdpبالای پانصد میلیارد دلار تنها ۴۰ سال می گذرد و قانون نظام مهندسی ما وارد ۳۱ امین سال عمر خود شده است!و..چکیده وبلاغت این ۳۱ سال ودر چهارمین دهه عمر سازمان، پیش نویسی است که این نهاد مدنی در تدوین آن نقشی نداشته است..!.

مطمئنا دولت چین اگر به سیاق سابق می اندیشید وبا آزاد سازی اقتصادی امکان آزاد شدن سرمایه ونبوغ نهفته انسانی را فراهم  نمی آورد ،تردید نکنید امروز با مشکل قحطی وفقر دست وپنجه نرم می کرد.
به نظر من پیش نویس قانون نظام مهندسی بدوا باید براساس تمایلات وضرورت های سازمان نظام مهندسی تدوین شود که قریب سه دهه راه پیموده وبیش از پانصد هزار عضو دارد.پس از گذشت  این زمان نه چندان کوتاه در مهمترین نهاد مهندسی کشور توسعه انسانی این مجموعه در نگاه سیاست گذاران نادیده گرفته می شود ونگرش قیم مدارانه به قوت خودباقی ست.

این پیش نویس نشان دادکه نگرش توسعه محور در نهاد دولت در ایران هنوز جای خودرا بارنکرده است.قبلا هم نوشته ام که گشایش توسعه یا توسط دولت توسعه خواه انجام می شود،آنچنان که در چین دنگ اتفاق افتاد،یا جامعه به چنان توسعه یافتگی وبلوغی می رسد که توان تحمیل اراده و خواست خود را به نهاد را دولت دارد.

به نظر من هنوز نشانه های روشنی از اکتفا دولت به سیاست گذاری کلان ودور شدن از جزییات اقتصادی کشور دیده نمی شود.گواه این ادعا پیش نویس کنونی ست که مجموعه از تعارضات گوناگون است ودر فحوای آن دولت تمایلی به خوداتکایی واستقلال بزرگترین نهاد مهندسی کشور ندارد.
جالب اینجاست در حالیکه تشکل های انبوه سازی بخش خصوصی با تلاش خود توانسته پروانه صلاحیت انبوه سازی را درقالب سامانه سپاتک اخذ کنند که در جای خود جای تقدیر دارد،
سازمان نظام مهندسی حتی بنا به ضرورت های بومی واستانی امکان تفویض صلاحیت برای خلا های استانی خودرا ندارد.
خوزستان ما مساحتی به وسعت دو کشور توسعه یافته اروپایی بلژیک وسوئیس دارد که تولید ناخالص داخلی آنها بالغ بر ۱۵۰۰ میلیارد دلار است .من تخمینی ندارم اما مطمئنم خوزستان ما از حیث منابع طبیعی غنی تر از دو کشور یادشده است،آنچه در آن دو کشور بارور شده ظرفیت های خلاق انسانی ست که در خوزستان ما به صورت پتانسیل باقی مانده وسیاست گذاری ها در جهت آزاد شدن آن نیست. 
مدتها ست در حوزه تاسیسات ساختمان فریاد ما در خوزستان برای اجرای مجریان ذیصلاح تاسیسات بلند است اما وزارتخانه از تفویض اختیار به هیئت مدیره های استانی خودداری می کند.
خوشبختانه در مورد انتقاد به پیش نویس کنونی صدا تشکل های مهتدسی سازمان بلند بود وامیدواریم سازمان نظام مهندسی به چنان خودباوری برسد که بتواند حقایق وضرورت های کاری خودرا به دولت بقبولاند

* عضو سازمان نظام مهندسی ساختمان خوزستان